Ik ken het bestuur niet en dat houd ik graag zo!

17 oktober 2018

Het Onderwijshuis van stichting PCOHS werd 17 oktober geopend door Angela de Jong, moeder van Emmaschool-leerlingen Noor (5), Wisse (10) en Fiene (12). Ze is tv-columnist van het AD en de regionale kranten en winnaar van De Slimste Mens (zomer 2017). Bij de opening las ze deze column voor:

Ondanks dat ze vorige week net naast de Gouden Televizier-ring grepen, durf ik de stelling wel aan dat De Luizenmoeder hét programma was van het afgelopen tv-seizoen, misschien zelfs wel van de afgelopen tien tv-seizoenen. Zelden trof een comedyserie zo de tijdgeest en dat ook nog eens in een voor iedereen herkenbare arena: de jungle van het schoolplein.

En herkenbaar was het: iedereen hoorde je ineens over zijn eigen juf Ank of directeur Anton, moeders die altijd iedereen de maat nemen op het schoolplein, volkomen doorgeslagen ‘traktatieprotocollen’ en tienminuten-gesprekken die zenuwslopender verlopen dan menig functioneringsgesprek. Ik kwam regisseur Jan Albert de Weerd tegen bij de uitreiking van de Nipkow-schijf – die andere belangrijke tv-prijs, die ze overigens wél wonnen -  en die vertelde waar het idee voor de serie werd geboren: tijdens zo’n gesprek waarin een leerkracht met stalen gezicht het gebrek aan zelfreflectie bij zijn 4-jarige zoon had aangekaart. Als het een scène was geweest in De Luizenmoeder, had ik er keihard om gelachen, nu sprongen de tranen bijna in mijn ogen.

Ik herkende ook heus het nodige in De Luizenmoeder. Wie en wat precies houd ik wijselijk voor me, want ik sta morgen ook weer gewoon tussen alle andere ouders op dat schoolplein en moet over een paar weken opdraven voor tienminuten-gesprekken. Eén ding herkende ik minder: de bijna voortdurende loopgravenoorlog die er op tv-school De Klimop heerst tussen personeel en ouders. Zo gaat het er op ‘onze’ basisschool, De Emmaschool, niet aan toe. Ik zie louter ontzettend gemotiveerd personeel dat elke dag zijn stinkende best doet. Niet alleen om al die schatjes lezen, rekenen en taal te leren. Maar ook om ze, bijvoorbeeld, weer lekker in hun vel te krijgen als die schatjes zich tijdelijk ontpoppen tot draken. En dat naast die 117 andere taken, die ook bij het vak basisleerkracht horen. Mijn eigen moeder zit in het basisonderwijs, dus ik weet een beetje wat er achter de schermen bij dit werk komt kijken.

Dan verwacht u nu onderhand natuurlijk een lovende opmerking over het fantastische bestuur dat dit allemaal mogelijk maakt op de Emmaschool. Een fantastisch bestuur dat sinds vandaag net zo’n fantastisch onderkomen heeft. Ik zou hier op z’n Antons kunnen gaan bluffen, maar de waarheid is, dat ik dat bestuur helemaal niet ken. Zoals zo veel ouders. En gelukkig maar, want het betekent dat het op school allemaal redelijk marcheert met mijn kinderen en de chaos er niet al te groot is, in elk geval niet groter dan elders.

Dus daarom houd ik het bij deze hartenkreet: geniet van dit nieuwe pand, ga vooral door met het verzinnen van slimme combinaties zoals de logeerplekken voor stagiaires (dit als weekendhuisje verhuren aan vermoeide ouders lijkt mij overigens ook  geen gek idee, daar is heus een markt voor) maar koester vanuit hier vooral alle leraren die de basisschoolperiode voor kinderen en ouders tot zo’n fijne tijd maken. Want ik lach graag en hard om juf Ank en consorten, maar ik heb totaal geen behoefte om in het echte leven in een Luizenmoeder-script verzeild te raken.

“Onderwijs is onze kinderen leren te verlangen naar de juiste dingen” (Plato, 427-347 voor Chr.)

Contact

Bergse Linker Rottekade 315
3056 LK Rotterdam
010 - 35 100 26
info@pcohs.nl